و این امر اباحت ست بعد از تحریم بیع وَاذْكُرُوا اللَّهَ كَثِيرًا لَّعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ و یاد كنید خداوند را بسیار تا شایسته فلاح و نجات گردید و این نیز امر اباحت ست ابن عباس رضی الله عنهما میگوید اگر میخواهی بیرون رو و اگر میخواهی نماز كن تا نماز دیگر و اگر میخواهی بنشین در هدایه فقه و عامه كتب فقهی می آرد كه آن ندا كه حرام كننده بیع است ندای اول ست و اگر دران وقت بیع كنند منعقد میشود زیرا كه نهی تنزیه است نه نهی تحریم اما بایع و مشتری عاصی باشند بارتكاب نهی و صحیح است در نافع و منافع میگوید معتبر بانگ نماز اول ست كه بعد از زوال گفته آید هر جا كه گفته آید برابرست كه پیش منبر باشد یا برزو را باید كه مردمان ترک بیع كنند و متوجه گردند بسوی جمعه.

چنانكه پیش هر كس سخن چنان گوید كه ویرا خوش آید، و باشد كه سخن این باز آن نقل كند و سخن آن باز این فرا هر یكی نماید كه من دوست دار تو ام، و این از نمامی بترست. رسول گفت- علیه السلام-: «هر كرا اندرین جهان دو روی باشد در آن جهان دو زبان آتشین باشد» و گفت- صلی الله علیه وسلم-: «بدترین بندگان نزد خدای تعالی دو روی است». پس بدانكه هر كه با دو دشمن مخالطت دارد، باید كه هر چه می شنود یا خاموش همی باشد یا آنچه حق باشد بگوید در پیش آنكس یا پس وی تا منافق نباشد، و سخن هر یكی آن دیگر را حكایت نكند و با هر كسی ننماید كه من یاور تو ام. ابن عمر را -رضی الله عنه- گفتند كه: ما در نزدیک امیران شویم سخن ها چنان بگویم كه بیرون آییم نگوییم، گفت: ما این را نفاق شمردیمی اندر عهد رسول- علیه السلام-؛ و هر كرا ضرورتی نباشد و نزدیک سلاطین شود و آنگه سخنی گوید در پیش ایشان كه باز پس نگوید منافق باشد و دو روی، و چون ضرورتی باشد اندرین رخصت بود.