ثقات اصحاب ایشان [امام ربانی رحمة الله تعالی علیه] نقل كردند كه در سفری حضرت ایشان برباطی فرود آمده بودند بناگاه بیاران فرمودند كه مرئی گردید كه درین سرا امروز بلیه روی خواهد داد و در عامه اهل سرا سرایت خواهد نمود یاران ما یكدیگر را خبر كنند كه هر یک دعای ماثوره بسم الله الذی لا یضرّ مع اسمه شئ فی الارض ولا فی السَّماء گویند اعوذ بكلمات الله التامات من شرّ ما خلق را تكرار نمایند كه هر كه این دعا را بخواند بعنایت الله سبحانه وی و اسبابش محفوظ ماند ازین فرموده ایشان دو ساعت نرفته بود كه در بعضی خانهای آن رباط آتش در افتاد و بشدتی هر چه تمامتر مشتعل شد چنانكه مردم از اطفای آن عاجز گشتند بسا خانها سوخت و بسا امتعه چه بحرقت و چه بسرقه رفت مولانا عبدالمؤمن لاهوری كه فاضلی بود از مخلصان ایشان اسباب او نیز محروق گشت و او خود را بصد محنت بخدمت ایشان رسانید حضرت ایشان بمولانا فرمودند كه مگر شما را [كسی] بخواندن دعای ماثوره مذكوره خبر نكرد گفت نه حضرت ایشان یاران را از عدم اخبار مولانا عتاب نمودند و هر یاری كه آن دعا خوانده بود وی و اشیاء وی بسلامت رهائی یافت

بدانكه توكل از جملهٔ مقامات مقربان است و درجهٔ وی بزرگ، ولكن علم وی در نفس خویش باریک و مشكل است و عمل وی دشخوارست، و اشكال وی ازانست كه هر كه هیچ چیز را جز حق تعالی در كارها اثری بیند در توحید وی نقصانست، و اگر جملهٔ اسباب نیز از میان برگیرد در شریعت طعن كرده باشد، و اگر اسباب را نیز مسببی نبیند با عقل خویش مكابره [حلاف و دشمنی كردن] كرده باشد، و چون بیند باشد كه بچیزی از اسباب توكل كند و در توحید نقصان افتد. پس شرح توكل چنانكه عقل و توحید و شرع در هم بگوید و میان همه جمع كند علمی غامض است و هر كسی نشناسد، و ما اول فضیلت توكل بگوییم، آنگاه حقیقت وی، آنگاه احوال و اعمال وی.