اعتقادنامه – ۵

اصل دوم از اصول ششگانه ایمان اینست كه بگروی بفرشتگان خدای تعالی شانه كه جسمهای لطیفه نورانیه منزهند از آلودگی توانایند بر نمودن خود بشكلهای گوناگون نه ارواح اكابر اولاد آدم اند از ابدان ایشان جدا شده اند چنانكه از نصاری گویند و نه جواهر مجرده مخالف بالذاتند مر نفوس ناطقه بشریّه را چنانكه زعم فلاسفه است و تاء ملایكه برای تانیث جمع است و بی "تا" هم مستعمل است ماخوذ از "م ل ک" است بمعنی شدت جمع ملک بوزن قرش بغیر قیاس

یا از "ا ل ک" است بمعنی رساله جمع ملاک بوزن مفعل بتقدیم عین بقیاس یا از "ل ا ک" است بمعنی پیغام رسانیدن جمع ملاک بزیادت میم بوزن مفعل بقیاس یا از "م ل ک" است بمعنی شدّت و قوّت جمع ملاک بوزن فعال بزیاده همزه چون شمائل بقیاس و میتواند بود كه جمع ملک باشد مخفف یكی از اینها بقیاس و ملایكه را بر كتب تقدیم فرمود چه ایشان واسطه انزال كتب اند و كتب را بر رسل هم بدین جهة تقدیم فرمود و سبب تقدیم هر دو بر رسل تقدّم ذاتی هم میتواند بود چه معشر ملائكه از هرذی روح در ایجاد مقدّم اند و سبقت كتب خفای ندارد و قطع نظر از اینها پیروی كلام مجید همه مقتضی این ترتیب است و ایمان بملائكه این است كه بدانی همه بندگان خدایند نه انبازان و دختران وی چنانكه كفـّار میگویند تعالی الله عما یقول الظالمون والمشركون عُلُوًّا كَبِيرًا و همه دوستان خدایند و فرمان برداران وی تعالی از گناه و نافرمانی و مادگی و نری و زنا شوهری منزه و بریند لیكن از حضرت عبدالله بن عبّاس رضی الله عنهما مرویست كه زمره از ملائک هستند توالد دارند انها را جنّ میگویند و ابلیس از آنهاست و نقل هاروت و ماروت و ابلیس و زلاتیكه متبادرند از كریمه أَتَجْعَلُ فِيهَا مَن يُفْسِدُ فِيهَا وَيَسْفِكُ الدِّمَاءَ وَنَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَنُقَدِّسُ لَكَ