اصل چهارم از اصول سته ایمان - ۱

اصل چهارم از اصول سته ایمان اینست كه بگروی به پیغمبران فرستاده خدای تعالی شانه و رسل جمع رسول است و رسول صیغه فعول بمعنی مفعول در لغت بمعنی فرستاده است و در شریعت بقول مختار از آدمیان مردیست ازاد بهترین همه معاصران خود بغیر از انبیا در خَلق و خـُلق و علم و عقل، سلیم از صفتهای رذیله و معصوم از گناهان كبیره و صغیره پیش از نبوّت و پس ازان و مبرّی از علل منفرّه چون كوری و گنگی از اوّل بعثت تا باستقرار نبوّت شریعتی برو فرود آمده باشد از جناب حق تعالی با امر برسانیدن ان به بندگان خدای و اگر این امر باو نشده باشد او را نبی میگویند نه رسول و قولی چنانست كه رسول و نبی یک معنی دارند و در هر دو امر به تبلیغ شرط است و درین حدیث شریف بهتر این است زیرا ایمان بهمه پیغمبران واجب است و بقول مختار هم خوبست زیرا ایمان به پیغمبران مرسل بلكه بیكی از ایشان بی ایمان بهمه نمی شود و ایمان بر رسل اینست كه بدانی خدای تعالی برگزیده است همه را بمحض فضل و موهبت نه سبب بریاضت و كثرت طاعت برای نبوت و وحی شرایع و رهنمای مردم و تمام كردن امور معاد و معاش ایشان و همه چنانكه مامور شده اند در غایت كوشش پیغام او را بمردم رسانیده و احكام دین را اصلاً و فرعاً با وجود كثرت اعداد وفور طعن و ملامت بیان فرموده اند و همه را خدای تعالی بمعجزات باهره تایید فرموده است تا دعوی نبوت را شاهد باشند و هیچكس را تاب معارضه ایشان نبوده است و همه در قیامت بدستور جناب اقدس شفاعت برای گنه كاران میكنند و از ایشان پذیرفته میشود بلكه صلحا و اولیای امتشان همچنانند و همه در گور خود نوعی از زندگی دارند و خاک هرگز اجسام ایشانرا نخورد لهذا در حدیث شریف آمده است كه حج میكنند و نماز میگذارند